I ♥ Pembro

Na een koud en regenachtig begin ontwikkelt de meivakantie zich als een ware zomervakantie. Wat heerlijk: twee weken vrij! Op de warmste dag hebben Sanne, Annemieke en ik afgesproken om de hele dag te studeren en dat doen we dan ook braaf. De dag erna ga ik ook nog even naar school. Maar goed dat dat allemaal gebeurd is want dan valt mijn moeder en breekt ze haar heup. Wat een schrik en ellende! Na een lange avond op de EHBO wordt ze de volgende dag geopereerd. Ze ligt nog steeds in het ziekenhuis en het valt allemaal niet mee, vooral ook omdat ze ook op haar hoofd gevallen is en last heeft van een hersenschudding: misselijk en overgeven, één hoopje ellende. Revalideren zal nog vele weken in beslag gaan nemen en dat valt ook voor mijn vader niet mee. Hij heeft veel extra zorg nodig en is niet graag alleen. Dit weekend komt ook onze prachtige kleinzoon nog logeren en hebben we nog moederdag, een paard te rijden en een feestje dus al met al heb ik geen moment tijd om me druk te maken over de tweede behandeling. Het is maandagochtend voordat ik het weet!

Dit keer gaat Lotte met me mee. Ze loodst me handig door de drukke ochtendspits, heel Nederland is weer onderweg. Bij het bloedprikken vertellen ze dat ze het het eerste uur heel rustig hebben gehad, iedereen stond nog in de file! De Molemap loopt ruim een half uur uit, lekker even met de laptop op schoot wat mail wegwerken, want ook school is weer begonnen. Even later word ik van top tot teen nagekeken en worden alle a-typische moedervlekken vergeleken met 6 maanden geleden. Geen veranderingen, mooi! Behalve dan dat ik sinds een paar weken een raar plekje heb precies in het midden van de verdikking onder aan het litteken van de liesklierdissectie. Het wordt met een speciale loep goed bekeken, hm.. lijkt een uitzaaiing, even overleggen met de dokter. Ja, toch maar een biopt en dat doen we dan maar gelijk even. Fijn hoor, die voortvarendheid in het AvL, geen tijd om je druk te maken of zoiets vervelend is of niet, dan is het al gebeurd! Even een vervelend prikje van de verdoving en hup een soort van appelboortje erin. Het hele ding is ‘weg-gebiopteerd’, uitslag over een week, en als het een uitzaaiing is hopen dat dit ook door de Pembro aangepakt wordt.

Ik ben precies op tijd voor het meten, wegen, bloeddruk, temperatuur en zuurstof. Hierna mogen we weer even wachten en maak ik kennis met de verpleegkundig specialist van de internist: Henk. Een beetje een vage man, maar wel aardig. Hij is vooral geïnteresseerd in mijn bloeduitslagen. Helaas zijn mijn leverwaarden al flink verhoogd, twee keer zo hoog als dat ze moeten zijn. Mijn leukocyten (= weerstand) zijn juist weer verlaagd. Alles is nog niet zodanig hoog of laag dat het niet door kan gaan, dus de Pembro wordt besteld. We gaan lunchen en ik heb om 13.45 een afspraak op de dagbehandeling maar mag me al om 13.00u melden. Wij rekenen ons al rijk…13.00u…dan zijn we wellicht rond half 3/3 uur klaar! Helaas….ik lig wel al ietsje voor kwart voor twee aan het infuus met zoutoplossing, maar de Pembro wordt pas vlak voor half 3 gebracht. Dat betekent dat ik tot 16.00u mag blijven liggen. Ik voel me verder prima, maar ben de dag wel zat. We houden de moed erin met gekke filmpjes en foto’s maken en met fantaseren over garnalenkroketten die we gaan halen als we klaar zijn. Even na vieren rijden we de file in, en die garnalenkroketten kunnen we op ons buik schrijven…te laat! Wat een lange dag was dit, gelukkig had ik gezelschap van mijn stoere, lieve dochter, die me altijd steunt en bijstaat. Als die infusen nou maar aanslaan heb ik het er allemaal graag voor over. Henk gaf aan het een goed teken te vinden dat mijn lever reageert. De Pembro brengt in elk geval iets teweeg! Op facebook zitten veel lotgenoten die enthousiast zijn over Pembro, en ik heb al veel verhalen met goede resultaten gelezen. Als het bij mij ook werkt laat ik een sticker maken voor achter op mijn mini: I ♥ Pembro!

Facebook Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *